De kans op de bank: Jason

Ik kon niet meer

Voor de liefde ben ik geëmigreerd naar Nederland, maar ik ben geboren in Ierland. Daar startte ik mijn carrière in de luchtvaart. Meer dan twintig jaar lang reisde ik heel Europa door om vliegtuigen en helikopters te onderhouden bouwen. Ik was altijd onderweg. Altijd druk. Daardoor was het niet zomaar een baan, maar mijn identiteit. Op een gegeven moment hield dat op. De luchtvaartsector kreeg klappen en het werk viel weg. Ik besloot een uitstapje naar een ander werkveld te maken. Als Field Service Technician reisde ik toen een periode door heel de BeNeLux.

Die baan brak me op. Er werd te veel druk op me gelegd in een omgeving met te weinig steun. Ik ging door tot het gewoon niet meer ging. Ik sliep niet, at slecht en had nergens energie voor. Zelfs de dingen waar ik normaal van genoot, deden me niets meer. Dan ga je je vanzelf afvragen wat er van je overblijft, als zo’n essentieel onderdeel wegvalt.

Tussen loslaten en vasthouden

Teruggaan naar mijn werk was geen optie meer, dat wist ik vanaf het moment dat ik thuis kwam te zitten. Maar iets anders doen voelde bijna nóg erger. Alsof ik twintig jaar aan ervaring en expertise weggooide. Alsof ik mezelf moest loslaten om verder te kunnen. Dus bleef ik hangen. In twijfel. In stilstand. En hoe langer er niets gebeurde, hoe hoger de drempel werd om weer iets te gaan doen.

Ik wist dat ik hulp nodig had. Dus sprak ik met dokters en ging in therapie. Maar een oplossing zag ik nog niet. In mijn hoofd waren er maar twee opties: doorgaan zoals het was, of alles achterlaten. En allebei voelde verkeerd. Dankzij de hulp begon dat langzaam te verschuiven. Ik besefte me dat ik te smal naar de mogelijkheden had gekeken. Misschien zat er nog wel iets tussen de uitersten. Een manier om mijn expertise anders in te zetten. Ik leerde dat mijn ervaring niet weg was, maar dat ik er anders naar moest kijken.

De start van iets nieuws

Die nieuwe kans bleek een baan op de luchtvaartschool bij Maastricht te zijn. Ik sta niet meer zelf in de onderhoudshangar, maar in een college hangar. Daar leer ik studenten meer over plaatwerk en composietconstructies om vliegtuigen te repareren. Mijn praktijkervaring
voegt daar echt iets toe. In het begin twijfelde ik nog aan mijn eigen kwaliteiten. Maar juist hier viel alles op z’n plek. Alles wat ik in mijn carrière heb opgebouwd, neem ik hier gewoon mee. Alleen op een rustigere, gezondere manier. Mijn kennis zorgt er nu voor dat het vak voort kan bestaan in de nieuwe generatie. En misschien is dat zelfs wel waardevoller dan wat ik hiervoor deed.