De kans op de bank: Turgay

Altijd doorgaan

Ik ben al dertig jaar in Nederland. Twintig jaar daarvan heb ik bij één werkgever gewerkt, als heftruckchauffeur in de logistiek. Dat was hard werken, lange dagen, altijd doorgaan. Voor mij was dat normaal. Hoe het hoorde. Tot mijn lichaam iets anders aangaf. Mijn rug begon pijn te doen. Eerst dacht ik dat het wel over zou gaan. Maar de pijn bleef. Sterker nog, het werd erger. Tot het moment dat ik niet meer kon lopen van de pijn. En toch ging ik door. Want werken is voor mij vanzelfsprekend. Ondertussen leefde ik alleen nog om bij te komen van werk. Ik heb lang niet geluisterd naar de signalen van mijn lichaam.

Leren ‘nee’ zeggen

Uiteindelijk bleek dat mijn klachten chronisch waren. Ontstaan door slijtage en overbelasting. Door jaren zwaar werk. Dat was confronterend. Want dat betekende dat ik niet meer terug zou gaan naar hoe het was. Ik was gewend om te blijven proberen, steeds weer meer doen. Maar elke keer floot mijn lichaam me terug. Tijdens het revalidatietraject werd ik daar steeds opnieuw mee geconfronteerd. Ik moest daar iets leren wat totaal nieuw voor mij was: luisteren naar mijn grenzen. Wanneer kon ik doorgaan? En wanneer moet ik stoppen? Dat klinkt simpel, maar dat was het niet. Vooral ‘nee’ zeggen vond ik moeilijk. Ik voelde me schuldig, alsof ik anderen in de steek liet. Waarom kunnen anderen het wel, en ik niet? Het heeft tijd gekost om dat gevoel om te draaien. Om te begrijpen dat op de rem trappen geen zwakte is. Maar juist nodig om verder te kunnen.

Ook nu ga ik door

Op dit moment wacht ik op een beoordeling van het UWV over mijn arbeidsongeschiktheid. Dat kan maanden duren. In die tijd zou ik thuis kunnen zitten. Maar dat wil ik absoluut niet. Dus werk ik in een productiehal. Zonder salaris, maar ook zonder druk. Niet omdat het moet, maar omdat ik het nodig heb als mens.

Ik wil graag actief blijven, onder de mensen zijn, mijn ritme houden. Want ik weet hoe snel je dat kwijtraakt als je stil komt te staan. Ik investeer daarom in mezelf. In mijn toekomst. Ook al weet ik nog niet precies hoe die eruitziet. Dus volg ik een taalcursus Nederlands en leer ik andere culturen kennen in de keuken. Zo blijf ik fysiek én mentaal bezig. Ik weet nu wanneer ik moet remmen. Maar wel altijd met hetzelfde doel: vooruit blijven gaan.