De kans op de bank: Wendy

Werken waar je hart ligt

Toen ik tiener was wist ik één ding zeker: ik wilde met kinderen werken. Die droom maakte ik waar als sociotherapeut in de GGZ. Ik werkte met kinderen die intensieve behandeling nodig hadden. Dat is zwaar werk. Je komt namelijk dicht bij mensen op momenten dat het leven moeilijk is. Maar juist dat maakte het voor mij zo waardevol. Ik voelde dat ik daar echt iets kon betekenen. Niet alleen maar kijken naar wat er misgaat, maar proberen te begrijpen wat er achter iemands gedrag zit. En hoe je een kind weer een stap vooruit kunt helpen

Wanneer het ineens over je beperkingen gaat

Mijn liefde voor kinderen komt ook privé sterk terug: ik ben moeder van drie prachtige kinderen. Maar tijdens mijn laatste zwangerschap werd ik fysiek en mentaal ernstig ziek. Vanaf dat moment kwam mijn eigen leven ineens in een heel ander perspectief te staan. Ik heb hard gevochten om na mijn verlof weer terug te komen op de werkvloer. Dat kostte veel energie. Van één werkdag moest ik soms twee dagen herstellen. Langzaam werd duidelijk dat de zwaarte van mijn functie te veel voor me was geworden

Tegelijkertijd merkte ik dat mijn begeleidingsgesprekken steeds vaker over mijn beperkingen gingen. Over mijn lage energie, mijn belastbaarheid en mijn prikkelverwerking. Belangrijke gesprekken, maar als je lang genoeg hoort wat je allemaal niet meer kunt, verandert er iets. Dan ga je zelf ook steeds meer door die bril kijken. Terwijl ik diep van binnen wist dat er veel meer in mij zat. Ik wilde graag werken. Ik wilde iets blijven betekenen.

Opnieuw ontdekken wat wél kan

Pas toen ik in een tweede spoortraject terechtkwam, veranderde mijn perspectief. Voor het eerst ging het niet alleen over mijn klachten en beperkingen, maar ook over wat er wél goed ging. Dat was zo verfrissend. Het gaf rust om opnieuw na te denken over wat bij mij past. En om te accepteren dat mijn oude werk dat misschien niet meer was. Ik besloot te oefenen met solliciteren. Dat was enorm spannend, want mijn zelfvertrouwen had een flinke klap gekregen. Maar tot mijn verrassing werd ik juist voor meerdere functies uitgenodigd. Dat was een moment waarop ik besefte dat ik mezelf te kort had gedaan door zolang te focussen op wat ik niet meer kon.

Vandaag werk ik als schoolmaatschappelijk werker. Ik ondersteun kinderen en ouders bij allerlei vragen en situaties waarin het even niet vanzelf gaat. En juist doordat ik zelf een periode heb meegemaakt waarin mijn leven op zijn kop stond, herken ik sneller wanneer iemand vastloopt. Misschien is dat wel de belangrijkste les uit mijn eigen verhaal: werken gaat niet alleen over wat je aankunt op papier. Het gaat over wat bij je past. En als dat klopt, kan er vaak veel meer dan mensen in eerste instantie denken.