De kans op de bank: Emily

Altijd aanstaan

Ik heb altijd al een druk leven gehad. Dat krijg je al snel met veel interesses, enthousiasme en leergierigheid. In mijn werk als programmamanager was ik continu bezig met verbinden, organiseren en mensen verder helpen. Ik wilde het graag goed doen. Voor mijn team, voor de organisatie, en vooral voor de mensen met wie we werkten. Maar ergens onderweg stroomde mijn emmer over. De werkdruk liep steeds verder op en de manier van werken binnen de organisatie begon steeds minder bij me te passen. Toch ging ik door. Ik ging zelfs harder werken. Maar ik sliep steeds slechter, kreeg hoofdpijn en merkte dat alles me meer raakte. Zelfs simpele keuzes, zoals welke boodschappen nodig waren, werden lastig. Maar stoppen? Dat was geen optie. Ik dacht: als ik nog even doorzet, kom ik er wel doorheen.

Tot mijn lichaam iets anders besloot. Ik zat op de bank met mijn gezin en barstte ineens in tranen uit. Alleen al de gedachte om weer te moeten werken, gaf me buikpijn. En het idee dat mijn kinderen me zo zagen al helemaal. Toen wist ik dat het niet langer zo verder kon.

Ik wist niet hoe ik moest stoppen

Wat veel mensen niet zien, is hoe heftig een burn-out kan zijn. Ik geloofde eerst dat een paar weken rust voldoende waren. Dat ik daarna het werk weer op kon pakken. Maar mijn hoofd bleef aanstaan. Ik had continu een gehaast en gespannen gevoel. Zelfs herstellen probeerde ik ‘goed’ te doen. Gezond eten, bewegen, geforceerd ontspannen. Alles werd een soort to-do lijst en moest volgens het boekje. Maar herstel laat zich niet plannen.

Ik kon niet meer ontspannen. Ik wist niet eens meer hoe dat moest. Dat opnieuw leren begon klein. Even in de tuin zitten. Een paar minuten niets doen. In een hangmat liggen zonder doel. Dat voelde enorm ongemakkelijk. Alsof ik mijn tijd verdeed. Maar juist daar zat de verandering. Niet in meer doen, maar juist bewust kiezen voor minder. Langzaam begon ik te voelen dat het niet alleen ging om herstellen. Ik moest erkennen dat mijn oude manier van werken en leven niet meer bij mij paste. En dat is best heftig.

Ik mag nee-zeggen

Ik heb twee jaar lang aan mezelf gewerkt en inmiddels ben ik weer aan het werk. Dat biedt de nodige uitdaging, want niet iedere werkgever accepteert het als je bijvoorbeeld maar halve dagen kunt werken. Terwijl dat is wat ik nu kan bieden. Ik vind het ook jammer dat mensen vaak niet verder durven kijken dan bijvoorbeeld een opleiding. Want ik geloof erin dat je vaardigheden kunt aanleren en kennis kunt uitbreiden, zolang je maar toegewijd bent en iets van praktijkervaring meebrengt. Ik hoop anderen, en vooral mijn kinderen, mee te geven dat doorgaan niet altijd sterk is. Dat grenzen aangeven geen zwakte is. En dat je niet pas waardevol bent als je alles alleen aankunt.