De kans op de bank: Stefan

Geboren met een beperking

Ik heb een aangeboren hersenletsel: Cerebrale Parase. De motorische handelingen in de rechterkant van mijn lichaam zijn minder ontwikkeld, waardoor mijn rechterkant minder goed meedoet. Dit komt door zuurstoftekort tijdens de geboorte. De meeste mensen zien dit niet direct aan me. Maar het brengt in de praktijk wel uitdagingen met zich mee.

Maar hoewel het uitdagingen biedt, zit ik niet met mijn beperking. Het hoort bij mij. Want eerlijk? Ik weet niet beter. Als iets linksom niet lukt, dan ga ik rechtsom. Zo simpel is het. Vroeger op het voetbalveld kon ik motorisch bijvoorbeeld niet altijd meekomen met teamgenootjes. Maar ik wilde wél meedoen. Dus kwam ik steeds vaker in het doel terecht. En juist daar vond ik mijn kracht. Uiteindelijk speelde ik ruim twaalf jaar in het Nederlands paralympisch voetbalteam en ging ik mee naar de Paralympische Spelen in Brazilië.

Neem me serieus

Toen ik thuiskwam van de Paralympische Spelen van 2016, kwam ik in een situatie zonder voetbal. Ons fulltime programma op Papendal, een intensief trainingsprogramma voor begeleidt topsporters, stopte namelijk. Opeens had ik geen schema meer, geen ritme, geen team en geen duidelijk pad. Ik moest op zoek naar een nieuwe uitdaging. Naar iets waar ik nog totaal geen ervaring in had, waarbij ik opnieuw moest bewijzen wat ik kon. Ik kreeg afwijzing na afwijzing, vaak door gebrek aan werkervaring of de juiste opleiding. Begrijpelijk, maar het houdt je klein. Want als je daar te lang in blijft hangen, ga je zelf ook geloven dat je het niet kunt.

Het enige wat ik nodig had, was een kans. Bij Randstad Participatie werd die me gegund. Ik startte met 18 uur en dat werkte goed. Niet omdat ik niet meer uren aankon, maar omdat ik zo de ruimte kreeg om op te bouwen. Nu werk ik al 30 uur en is mijn rol uitgegroeid naar een breed takenpakket. Dat is voor mij hét bewijs: als je blijft kijken naar mogelijkheden, kom je veel verder dan anderen vooraf voor mogelijk houden.

De echte beperking zit in hoe mensen naar je kijken

Ik geef niet snel op. Dat is wie ik in de kern ben. Ook omdat ik weet dat ik vaker moet laten zien op welke manier ik van waarde ben. Die drive neem ik overal in mee. In mijn baan, waar ik anderen ondersteun in hun weg naar werk. Op het voetbalveld, waar ik nu trainer ben. En in de gesprekken die ik voer op scholen en bij organisaties. Ik wil mensen laten voelen wat voor kansen je mist als je blijft kijken naar wat iemand niet kan. Want ik ben geen uitzondering. Ik ben één van de velen die anders denkt, anders beweegt, anders werkt. Maar ook zeker iets waardevols bijdraagt. Misschien wel juist daardoor. De vraag is dus niet of iemand een beperking heeft. De vraag is: durf je verder te kijken dan je eigen vooroordelen en verwachtingen?